Nederlands Leder en Schoenen Museum
Nederlands Leder en Schoenen Museum
 |
In het Nederlands Leder en Schoenenmuseum worden schoenindustrie, hedendaags design en techniek samengebracht. U zult versteld staan van de vele gezichten van een zo alledaags gebruiksvoorwerp als de schoen. Het Museum bevindt zich in Waalwijk, van oudsher hét centrum van de Nederlandse Leder- en schoennijverheid.
Leder is een veelzijdig product. Via de verschillende afdelingen in het museum wordt u meegenomen op reis langs de vele toepassingsmogelijkheden.
Hoewel de naam anders doet vermoeden, is er in het Nederlands Leder en Schoenen Museum véél meer te zien dan leer en schoenen. Wat te denken van een compleet uitgeruste looierij annex schoenfabriek en een schoenwinkel uit de jaren dertig van de 20ste eeuw.
Voor informatie over openingstijden, toegangsprijzen en het actuele aanbod kijk regelmatig op de website van het Nederlands Leder en Schoenen Museum: www.schoenenmuseum.nl
Het Museum is gevestigd op Elzenweg 25 te Waalwijk.
T: 0416-332738
E: info@schoenenmuseum.nl
Historie van het museum als instituut
De basis voor de collectie werd in de jaren 1930 gelegd door de leraar-schoenmaken Antoon Hendriks (1905 - 1965). Hij bracht hartstochtelijk alles wat op de schoenmakerij betrekking had bijeen. Zo verzamelde hij historische objecten uit de schoenenbranche uit de omgeving, maar daarnaast zocht hij ook bij antiquairs en op markten in België en Frankrijk.
In 1948 toonde Hendriks zijn collectie voor het eerst in het openbaar tijdens de dat jaar in Waalwijk gehouden grote handelstentoonstelling van de schoenen- en lederbranche. Het gevolg was dat er stemmen opgingen de collectie Hendriks in een daartoe op te richten museum permanent te exposeren. Dat lukte nadat de collectie opnieuw was getoond op de grote Schoenen, Leder En Mode (SLEM) tentoonstelling van 1953. Datzelfde jaar werd een stichting in het leven geroepen en met medewerking van vele bedrijven uit de branche kon in 1954 het Nationaal Museum voor de Schoen- en Lederindustrie haar deuren openen in een bescheiden pandje aan de Kloosterwerf.
In 1961 verhuisde het museum naar een voormalige fabrikantenwoning aan de Grotestraat. Mede door de intussen ingezette neergang in de leder- en schoenindustrie groeide de collectie in hoog tempo.
Begin jaren 1970 werd ook de industriële techniek van leder- en schoenproductie aan de verzamelterreinen van het museum toegevoegd. Aanleiding daarvoor vormde de sluiting van de vroegere Rijksvakschool in 1973.
Met de verhuizing van het museum in 1984 naar het gebouw van de vroegere Pinocchio-kinderschoenenfabriek werd het museum geprofessionaliseerd. De dagelijkse leiding berust vanaf dat jaar niet meer in handen van vrijwilligers, maar bij een kunsthistorisch geschoolde directeur, daarin bijgestaan door een klein team medewerkers en een groep enthousiaste vrijwilligers.
Cultuurhistorische waarde van de collecties
De collectie geeft een goed beeld van de ontwikkeling van de Nederlandse schoen en daarmee van de Langstraatse traditie, en dit tegen de achtergrond van de westerse schoen. Voor het niet-westerse (inclusief het traditionele) schoeisel geldt dat representatieve voorbeelden aanwezig zijn. Deze verzameling biedt evenwel, anders dan bij het Nederlandse/westerse, niet een historisch overzicht van schoeisel in een bepaalde cultuur, maar biedt de mogelijkheid exemplarisch voorbeelden te laten zien.
De technische verzamelingen tonen op hoofdlijnen de ontwikkelingen die de productie-technieken van leder en schoenen sinds ongeveer 1875 hebben ondergaan.
