Nederlands Leder en Schoenen Museum

In het Nederlands Leder en Schoenen Museum worden schoenindustrie, hedendaags design en techniek samengebracht. Je staat verteld van de vele gezichten van een zo alledaags gebruiksvoorwerp als de schoen. Het museum bevindt zich in Waalwijk, van oudsher hét centrum van de Nederlandse Leder- en schoennijverheid.

Hoewel de naam anders doet vermoeden, is er in het Nederlands Leder en Schoenen Museum véél meer te zien dan leer en schoenen. Wat te denken van een compleet uitgeruste looierij annex schoenfabriek, en een schoenwinkel uit de jaren dertig van de 20e eeuw?

Meer informatie over openingstijden, toegangsprijzen en het actuele aanbod vind je op de website www.schoenenmuseum.nl

Het Museum is gevestigd op Elzenweg 25 te Waalwijk.
T: 0416-332738
E: info@schoenenmuseum.nl

Historie van het museum als instituut

De basis voor de collectie werd in 1930 gelegd door leraar-schoenmaken Antoon Hendriks (1905 - 1965). Hij bracht alles wat op de schoenmakerij betrekking had bijeen. Zo verzamelde hij historische objecten uit de schoenenbranche in de omgeving, maar hij zocht ook bij antiquairs en op markten in België en Frankrijk.
In 1948 toonde Hendriks zijn collectie voor het eerst in het openbaar tijdens een grote handelstentoonstelling van de schoenen- en lederbranche. Het gevolg was dat men wilde dat de collectie Hendriks in een daartoe op te richten museum permanent geëxposeerd zou worden. Dat lukte nadat de collectie opnieuw was getoond op de grote Schoenen, Leder En Mode (SLEM)-tentoonstelling van 1953. In datzelfde jaar werd een stichting in het leven geroepen en met medewerking van vele bedrijven uit de branche kon het Nationaal Museum voor de Schoen- en Lederindustrie in 1954 zijn deuren openen in een bescheiden pandje aan de Kloosterwerf.
In 1961 verhuisde het museum naar een voormalige fabrikantenwoning aan de Grotestraat. Mede door de intussen ingezette neergang in de leder- en schoenenindustrie groeide de collectie in hoog tempo.
Begin jaren zeventig werd ook de industriële techniek van leder- en schoenproductie aan de verzamelterreinen van het museum toegevoegd. De aanleiding daarvoor was de sluiting van de vroegere Rijksvakschool in 1973.
Met de verhuizing naar het gebouw van de vroegere Pinocchio-kinderschoenenfabriek in 1984, werd het museum geprofessionaliseerd. De dagelijkse leiding ligt vanaf dat jaar niet meer in handen van vrijwilligers, maar van een kunsthistorisch geschoolde directeur die wordt bijgestaan door een klein team medewerkers en een groep enthousiaste vrijwilligers.

Cultuurhistorische waarde van de collecties

De collectie geeft een goed beeld van de ontwikkeling van de Nederlandse schoen en daarmee van de Langstraatse traditie. De verzameling biedt, anders dan bij het Nederlandse/westerse, geen historisch overzicht van schoeisel in een bepaalde cultuur, maar de mogelijkheid exemplarisch voorbeelden te laten zien.

De technische verzamelingen tonen op hoofdlijnen de ontwikkelingen die de productietechnieken van leder en schoenen sinds ongeveer 1875 hebben ondergaan.
Terug naar boven